|
De mannelijke exemplaren van een kleine karperachtige
vissoort hebben in hun borstkas gespecialiseerde botten en spieren waarmee ze
kwakende geluiden kunnen voortbrengen. De Sundadanio
axelrodi, een op het eerste oog weinig opvallend en uit Indonesië afkomstig
onderdeurtje, bereikt een lengte van ten hoogste 2,2 centimeter.
Het geluid (lees: gekwaak) dat het visje produceert mag er
echter zijn. Gehouden in een aquarium zijn de geluiden nog ver daarbuiten met het blote oor waar te nemen. Recent onderzoek heeft nu aangetoond dat de mannetjes en vrouwtjes
niet alleen anders van kleur zijn, ze vertonen ook grote verschillen in de
lichaamsbouw. De meeste variatie zit hem in de 5e rib, de gordel van
borstspieren en een structuur die bekend staat als het orgaan van Weber.
Virtuoos
Conway en Britz, de wetenschappers die de Sundadanio’s binnenstebuiten keerden,
denken daarom dat deze anatomische verschillen de mannetjes zo virtuoos maken. De
vrouwtjes zouden op basis van de geluiden een partner kiezen.
Hoe de vissen de geluiden precies voortbrengen, daar zijn
Conway en Britz het nog niet over eens. Ze hebben vooralsnog twee hypothesen
geponeerd. Ofwel zou de vijfde vinstraal van de borstvin langs de achterste
kieuwboog worden gewreven, ofwel zou een speciale spier als ‘drumspier’
fungeren.
Lees ook:
Van vis tot vis: hoe vissen communiceren
Nemo praat door te tandenknarsen
Dossier vissenpraatjes
|
