|
Er zijn koningen en er zijn keizers. Keizers zijn geen koningen, en koningen al helemaal geen keizers. Waar een koning zogezegd enkel de baas is, is een keizer absoluut heerser en geniet hij een bijna goddelijke status. Niet voor niets dus, dat de Koi ook wel ‘keizer van de vijver’ wordt genoemd. Het was tijdens De 4e Nationale Koi- en Vijverdagen dat er een kleurrijk eerbetoon werd gebracht aan de mooiste heerser aller tijden.
Een eerbetoon dat op zaterdag 20 mei bijna letterlijk in het water dreigde te vallen: Hilvarenbeek en omstreken werden geteisterd door een niets ontziende wolkbreuk, en daarom verkozen veel potentiële bezoekers een plekje bij de warme kachel boven een bezoek aan De Nationale Koi- en Vijverdagen, hetgeen natuurlijk volkomen te begrijpen is. De blauwbekkende en door en door verkleumde vrijwilligers wisten zaterdagavond echter niet meer waar ze het zoeken moesten. Zou al het harde werken voor niets zijn geweest? Of zouden de weergoden voor de zondag toch nog enkele opklaringen in petto hebben?
Het laatste was gelukkig het geval, bleek zondagochtend, toen het zonnetje zich een weg door de sluierwolken baande en later op de dag steeds meer op de voorgrond kwam te staan. Zondag 21 mei werd daarmee de drukst bezochte showdag in de nog prille geschiedenis van De Nationale Koi- en Vijverdagen, en zo kan het bestaan dat de vierde editie van het evenement – de wolkbreuken ten spijt - ten opzichte van andere jaren een stabiel aantal bezoekers kende.
Duidelijk in het oog sprong vooral het hoge niveau van de koishow. Nooit eerder was de kwaliteit van de ingezette Koi zo overtuigend als nu. En nooit eerder was de strijd om de grote prijzen even bloedstollend als op 20 en 21 mei 2006. Toch zijn er ook belangrijke lessen getrokken voor de vijfde editie, die zal plaatsvinden op 8, 9 en 10 juni 2007.
Bloed, zweet en kippenvlees
Bloed, zweet en kippenvel. Of kippenvlees, zoals de Belgen plegen te zeggen. Zo laten zich de voorbereidingen van De Nationale Koi- en Vijverdagen in het kort omschrijven. Ruim een jaar vóór aanvang van het evenement worden namelijk al de eerste toekomstplannen beraamd. En al snel worden de eerste persberichten verstuurd, de terreinindeling vastgesteld en de verschillende sponsorcontracten gesloten. Rond de feestdagen begint het dan echt te kriebelen. Het nieuwe jaar komt immers in zicht en daarmee kan het aftellen beginnen. De organisatie komt steeds frequenter bij elkaar en de eerste vrijwilligersbijeenkomsten worden gepland. Tijdens deze bijeenkomsten is het steeds alsof de afgelopen maanden niet hebben plaatsgevonden, want het samenzijn van de vrijwilligers doet vermoeden dat de voorbije Koi- en Vijverdagen slechts enkele dagen achter ons liggen - alsof de rest van het jaar er niet toe doet. Een deel van de vrijwilligers is er al sinds het prille begin (voorjaar 2003, de Tuinen van Appeltern) bij, anderen sloten zich later aan, waarvan sommigen zelfs pas dit voorjaar. Feit is in ieder geval dat de groep steeds hechter wordt en zich samen met de organisatie als één grote familie beschouwt. Mensen uit alle lagen van de bevolking werken samen vanuit één gedeelde drijfveer: de Koi. Van alles dat ik de afgelopen weken heb mogen meemaken, heeft deze collectieve gedrevenheid misschien nog wel de meeste indruk op mij gemaakt. Kippenvlees, zogezegd.
Grootschalige veranderingen
Zoals reeds in de vorige Koi Wijzer werd aangekondigd, zag de organisatie zich na het succes van De 3e Nationale Koi- en Vijverdagen (27, 28 en 29 mei 2005) genoodzaakt om het concept van het evenement, alsook de opbouw van het showterrein, verder te verfijnen. Zo werd zij vorig jaar voor het eerst geconfronteerd met een ‘volgeboekte’ show en dat betekende dan ook dat er enkele tientallen belangstellers in deelname aan de koishow moesten worden teleurgesteld. Om dit luxeprobleem voor het volgende jaar te kunnen ontlopen, moest de wedstrijdtent worden vergroot. En dus werd het gevaarte naar het midden van het showterrein verplaatst en moest er zelfs een eeuwenoude eik worden ingebouwd, omdat kappen nu eenmaal geen optie was. Maar hoewel de wedstrijdtent nu groter was dan ooit, kon de organisatie niet voorkomen dat de show voor het tweede jaar op rij werd volgeboekt. Moeten er volgend jaar dus nóg meer bomen worden ingebouwd? De tijd zal het ons leren.
Maar ook binnen de showtent werden er aanpassingen gedaan. Zo werd de waterkwaliteit voor het eerst digitaal gecontroleerd, met meetapparatuur van Hanna Instruments, en nam Ian Prior, bekend geworden door zijn jarenlange staat van dienst in Engeland, de wedstrijdleiding op zich. En waar er in het verleden steeds een jury van de Engelse BKKS acte de presènce gaf, mochten we ons nu verheugen op de komst van drie juryleden van de Shinkokai, de Japanse kwekersvereniging die onder meer ook verantwoordelijk is voor de wereldberoemde All Japan Show, het wereldkampioenschap onder de koishows dat jaarlijks in het Ryuku Centre, Tokio wordt gehouden.
Where east meets West
Omdat men de wedstrijdtent - het ‘kloppende hart’ van de Koi- en Vijverdagen - een andere plek had toegewezen, werd de algehele structuur van het showterrein gereviseerd. Het podium werd in de showtuin verwerkt; en de vrijwilligerstent en de opslag- en watercontainers werden naar een afgeschermd gebied verhuisd. Bovendien werd het idee geopperd om de bezoeker de illusie te wekken Japans-Nederlands grondgebied te betreden, en zo zag al snel de dorpsnaam ‘Laag Yamakoshi’ het levenslicht. Yamakoshi is een bergachtig gebied in het Niigata-district, Japan, waar je onder meer het legendarische dorpje Mushigame kunt vinden. In het algemeen wordt Yamakoshi als de bakermat van de koicultuur beschouwd, en daarmee is ‘Laag Yamakoshi’ een knipoog naar de grote meesters uit Japan. In een écht dorp mogen natuurlijk straten niet ontbreken. Derhalve kwam men binnen op de Kohaku Allee, stond de infostand aan de Yamabuki Ring, grensde de showtuin aan de Matsunosuke Laan en kon men een hapje of drankje nuttigen op het oergezellige Chagoiplein. De fictieve straatnamen werden door de bezoekers zeer gewaardeerd, en gecombineerd met het uniforme gebruik van witte ponchotenten staken zij het sfeervolle showterrein in een bijzondere ambiance.
Een minder goede beslissing van de organisatie was om de duur van De Nationale Koi- en Vijverdagen dit jaar met één dag in te korten. De vrijdag deed dit jaar op proef niet mee en dat vonden veel mensen erg jammer. Er is van het experiment geleerd en daarom zullen De 5e Nationale Koi- en Vijverdagen ‘gewoon’ weer drie volle showdagen tellen.
Indrukwekkende showtuin
Waar de eerste voorbereidingen al een jaar van tevoren worden verricht, gaan de werkzaamheden ter plaatse normaal gesproken zo’n drie weken vóór aanvang van de show van start. In deze drie weken sluiten zich steeds meer vrijwilligers aan, totdat het team vlak voor de show compleet is. Allereerst wordt er gekeken of alle ondergrondse leidingen nog functioneren, waar welke handelaren komen te staan en in hoeverre het terrein nog om onderhoudswerkzaamheden vraagt. Vervolgens worden alle tenten opgezet, worden er miljoenen liters water opgepompt alsook geconditioneerd en wordt er ruim een week voor aanvang van De Nationale Koi- en Vijverdagen de eerste hand aan de showtuin gelegd, die dit jaar vooral met het oog op de prijsuitreiking werd gebouwd. Het nieuwe ontwerp moest een onvergetelijke opkomst en mooie fotomomenten opleveren. Ook moest het groene paradepaardje groter zijn dan ooit. En daarin is Theo Barten samen met zijn ‘tuinteam’, in een tijdsbestek van twee dagen en een avond, prima geslaagd. De tuin met vijver oogstte veel lof en niet ten onrechte. Door het combineren van verschillende stijlen en de stijlvolle incorporatie van het podium werd er een aparte sfeer gecreëerd die bij velen een onuitwisbare indruk heeft achtergelaten.
In de week die volgde, werd de (gezonde) spanning bijna tastbaar. En terwijl Laag Yamakoshi langzaamaan begon te lijken op het dorp uit onze dromen, stevende een lagedrukgebied onverstoorbaar onze richting op. Zo was er op donderdag zelfs sprake van een storm! De organisatie en vrijwilligers maakten zich daarom ernstige zorgen. Vrijdag leek het weerbeeld echter mee te vallen en dat was dan ook de dag dat de meeste vissen werden ingebracht. Enige commotie ontstond er door de komst van een TV-ploeg. Het NCRV-programma volgde hobbyist Harry van Barreveld in zijn deelname aan de koishow, en daartoe werden er opnames van het benchen gemaakt. Tegelijkertijd legde men de laatste hand aan het terrein: de bloembakken werden gevuld, de vlaggen gehesen. Het feest kon beginnen!
Laag Yamakoshi bij het ondergaan van de zon...
Het uur van de waarheid
Zaterdag 20 mei, klokslag 10:00 uur. De poorten van ‘Laag Yamakoshi’ gaan open, de eerste bezoekers druppelen binnen. En waar we de afgelopen dagen reeds bang voor waren, werd onherroepelijk bewaarheid: het begon te regenen. Wat een contrast met vorig jaar, toen de mussen nog massaal van het dak vielen. Desondanks werd het al snel druk. Drukker dan je zou verwachten in ieder geval! In deze regenachtige situatie was het echtereen uitkomst dat het terrein over verharde paden beschikt en men natuurlijk beschutting kon zoeken in de stands op de koi- en vijvervakbeurs. Hoewel het weer zich op zondag van een veel betere kant liet zien dan op zaterdag, hield de handel zich voor wat betreft de aankleding van hun stands meer op de vlakte dan in voorgaande jaren. Aan de ene kant erg begrijpelijk, aan de andere kant een gemiste kans. Want de primeurs vielen zo minder in de kijker.
Nieuwtjes in vogelvlucht
Opmerkelijk was de komst van het bedrijf Aquavise, dat voor de koiwereld een cameragestuurd meet-, regel- en bewakingssysteem heeft ontwikkeld: de Aquavise 2110. Het betreft het eerste product ter wereld dat de koihobbyist overal en altijd in staat stelt om digitale videobeelden van het leven in de vijver samen met de pH-waarde, ammoniumgehalte, temperatuur en andere parameters in één oogopslag te overzien. Ook maakt Aquavise het mogelijk om het vijvermilieu op afstand te reguleren. Een andere nieuwkomer die op de vakbeurs groots uitpakte was het merk Biogro, dat kwam met een driestappenplan voor heldere en gezonde vijvers. Stap 1 verbetert het biologisch evenwicht, waarmee er volgens de firma helder water wordt verkregen; stap 2 reduceert het in het water aanwezige ammonium en nitriet; en stap 3 doet het organische bodemslib verdwijnen. Ook Bactoplus lanceerde een speciaal stappenplan. En wel het KOI-MATE stappenplan, dat zich vooral richt op een verbetering van de weerstand van de Koi. Goede voeding en een uitmuntende waterkwaliteit zijn daarbij de belangrijkste punten van zorg. Groothandel SIBO introduceerde voorts verschillende nieuwe producten, waaronder een nitraathars ter voorkoming van draadalgen, de EconoBead (een heus ‘budget-beadfilter’), de PolyGeyser 6 (het grote broertje van de reeds bekende PG), de Delta-UV serie en de UVOX 250, een apparaat dat de werking van ozon en UV-straling combineert. In stand nummer 46 werd het hypermoderne Genesis papierfilter gedemonstreerd. In Duitsland, waar het apparaat wordt geproduceerd, worden er al enkele tientallen exemplaren naar volle tevredenheid gebruikt. De vraag is nu of en wanneer de Benelux deze trend zal volgen. In de stand van Ma-Koi werd er eveneens een nieuw filterprincipe gepresenteerd: een soort druppelfilter met daarin biologisch filtermateriaal op basis van keramiek. House of Kata Koi Products ten slotte, presenteerde een nieuwe productlijn op het gebied van koiverzorging.
In totaal telde de vakbeurs meer dan 75 standplaatsen, hetgeen garant stond voor een grote diversiteit in de aangeboden producten. De voor dit jaar verwachte groei van het aantal standplaatsen zette zich echter om verschillende redenen niet door. Vergeleken met vorig jaar bleef de omvang ervan zo goed als gelijk. De Duitse Interkoi zat dit jaar dicht op De Nationale Koi- en Vijverdagen en ook viel de Interzoo, een belangrijke beurs op het gebied van gezelschapsdieren, in ‘ons’ weekend, het weekend van 20 en 21 mei. Ook was het voor veel handelaren een slecht voorjaar geweest. Of beter gezegd: een voorjaar dat veel te laat van start ging. Maar omdat tegelijkertijd bekend mag zijn dat ‘groter’ niet per definitie beter is, stemde de organisatie zich met de huidige opzet tevreden en vindt de groei wellicht volgend jaar plaats, wanneer het evenement later in jaar wordt georganiseerd.
Melk, de witte motor
Dankzij zeer nauwkeurige meetapparatuur van Hanna Instruments en de efficiënte werkwijze van de watertesters kon de waterkwaliteit in de show beter worden gecontroleerd dan ooit tevoren. Met behulp van verwarmingselementen werd het water op een constante temperatuur gehouden en ’s nachts bood de stevige tent bescherming. Met de waterkwaliteit deden zich dan ook geen problemen voor, waarvoor hulde. Toch is op dit gebied een kritische noot op zijn plaats. Door gebruik te maken van een (te) fijnkorrelig zeoliet waren de wedstrijdvaten zaterdagochtend min of meer melkachtig van kleur. Ook droeg het extreme pollenseizoen daaraan bij. Maar met een ervaring van drie jaar behoort zoiets eigenlijk al niet meer voor te komen. Gelukkig werd er door de waterploeg adequaat op het probleem ingespeeld en waren de bakken in de loop van de middag weer prima ‘fotografeerbaar’. Er zijn inmiddels maatregelen genomen en een dergelijk incident zal zich volgens de eensgezinde organisatie geen volgende keer meer voordoen.
 
Zware strijd
Bij de opening van het evenement werd er direct een begin gemaakt met de beoordeling van de koicompetitie. De jury die voor deze beoordeling verantwoordelijk was, bestond uit een afvaardiging van de wereldberoemde Shinkokai, de kwekersvereniging van Japan, en telde drie leden: Mr. Takashi Kawakami, Mr. Toshinori Ishihara en Mr. Taro Kataoka. De jury, die benadrukte verrast te zijn over de kwaliteit van de koicompetitie, had een merkbaar zware kluif aan het verdelen van de grote prijzen. Traditioneel worden de grote prijzen als eerste verdeeld, waarna men vervolgens aan de slag gaat met de beoordeling van de overige Koi in de wedstrijd. Het gaat in deze zogenaamde tweede ronde vooral om het verdelen van de eerste en tweede prijzen en de ‘Best in Size’ awards. Zaterdagavond, rond de klok van zes, was de definitieve uitslag een feit. Ian Prior, wedstrijdleider van De Nationale Koi- en Vijverdagen, sprak over een groot succes. Hij roemde vooral het feit dat de hobbyisten alsmaar sterker uit de strijd komen. “Dat wil zeggen dat de hobby zich ontwikkelt”, aldus Ian.
Vele titanen
Voor de Grand Champion titel waren er verschillende kandidaten, zo lieten de juryleden zich na afloop ontvallen. Een ten opzichte van vorig jaar sterk in body toegenomen Tancho Ginrin Showa van Diamond Koi International (de GC van vorig jaar), een clowneske maar indrukwekkende Showa van Kokugyo Koi ’t Viske, de Supreme Champion van 2004 én 2005 (eveneens van ’t Viske), een Showa van Nippon Koi Garden en een Kohaku van tophobbyist Marynissen. Het is slechts een greep uit de vele titanen die zich in het heetst van de strijd mochten mengen. Uiteindelijk was het dan toch een Kohaku van Jan Marynissen die tot Grand Champion werd gekroond. Voor zover bekend is het de meest succesvolle showkoi in de geschiedenis van het Europese vasteland. Vorig jaar nog werd ze Supreme Champion op de 13e Holland Koi Show, vier maanden eerder Grand Champion op de Duitse Interkoi. In 2006 was het op de Interkoi wederom prijs: de Kohaku was voor de tweede keer in haar loopbaan goed voor de GC trofee. Nog geen maand later, op De 4e Nationale Koi- en Vijverdagen, sleepte zij haar derde kampioenstitel binnen. En het zal zeker niet de laatste zijn!
Keiko, een schoonheid
Supreme Champion (zeg maar: tweede prijs) werd een Size 7 Showa van het Belgische Nippon Koi Garden. ‘Keiko’, zo luidt haar naam, werd in 2002 door de ‘Jacobs family’ bij Isa Yorijo (Isa Koi Farm, Ojiya) aangekocht. Het betrof één van zijn beste tweejarige Tategoi. Isa San kweekt uitsluitend Showa en behoort tot de meest gerespecteerde kwekers van deze variëteit. Door al vele jaren zaken met Isa zaken te doen, bouwde Nippon Koi Garden een goede relatie op, die onder meer leidde tot de aankoop van Shogun en Warrior. Toen de familie Jacobs vervolgens een bezoek bracht aan de Nogyosai (regionale kwekersshow) van Ojiya, en een 89 centimeter grote Showa van Isa zagen winnen, vroegen zij hem of hij van deze geweldig mooie Koi nakomelingen had. Hij knikte en nodigde hen uit om ’s anderendaags te komen kijken. Hij nam hen mee naar een koihuis waar de bewuste vissen verbleven en toonde ons acht schitterende Tategoi, stuk voor stuk vrouwelijk natuurlijk. Eén ervan wilde hij aan NKG verkopen, op voorwaarde dat het dier nog enkele jaren in de moddervijver zou doorbrengen. Anders zou men haar potentie niet ten volle kunnen benutten. Het was die dag dat de familie Jacobs in het bezit kwam van Keiko, die alles in zich had om tot een fantastisch exemplaar uit te groeien. En dat deed ze. In 2005 kwam ze naar Brecht, op vijfjarige leeftijd. En de rest is geschiedenis. Ze werd ingeschreven voor De 4e Nationale Koi- en Vijverdagen en greep daar net naast de belangrijkste titel. “Ze mag dan wel zes of zeven jaar oud zijn, deze Showa verdient nog altijd het predikaat ‘Tategoi’. Ze is simpelweg nog niet ‘af’, en daarom legde ze het af tegen de Grand Champion Kohaku”, verklaarde Takashi Kawakami in naam van de jury.
Show van de hobbyisten
“Dit was de show van de hobbyisten”, verklaarde ondergetekende bij de prijsuitreiking; daarmee doelende op de grote successen van de niet-commerciële deelnemers. Peter Bevers is hiervan een sprekend voorbeeld. Voor het eerst in zijn zes jaar tellende carrière nam hij deel aan een koishow. En prompt ging hij aan de haal met de Mature Champion trofee en de begerenswaardige titel ‘Beste Belgische Hobbyist’. De laatste titel volgde uit het feit dat hij van alle Belgische hobbyisten de meeste prijzen wist binnen te halen. Zeer terecht, vond de jury. De huidkwaliteit van een Koi verklapt vaak hoe vaardig een hobbyist zijn dieren behandeld. Getuige de huidkwaliteit van zijn Tancho Showa (de Mature Champion) zit dat bij de heer Bevers wel snor. Andere hobbyisten die zeer succesvol waren, zijn de heren Harry van Barreveld en Johnny Lievens. Harry mocht zich met een waslijst prijzen ‘Beste Nederlandse Hobbyist’ noemen; Johnny Lievens schopte het zelfs tot beste koihobbyist in de wedstrijd. Een titel die hij verdiende aan een fabelachtige Kindai Showa. Een prachtbeest als je het mij vraagt!
GVR: Grote Vriendelijke Reus
In de koicompetitie van vorig jaar was ze reeds indrukwekkend van gestalte, maar nu wist haar schoonheid mij al helemaal te bevangen. Ik heb het over de reusachtige Ginrin Chagoi van Kokugyo Koi ’t Viske die zonder al teveel inspanningen Jumbo Champion werd. “Ten opzichte van vorig jaar niet veel gegroeid, maar wel enorm in body toegenomen. Naar mijn bescheiden mening ziet ze nog een mooie groei tegemoet”, aldus Joachim Clement over zijn Grote Vriendelijke Reus (GVR).
Behalve de Jumbo Champion viel Kokugyo Koi ’t Viske ook de Most Unique Koi ten deel. Toen de Japanse jury langs het betreffende vat ging, waren zelfs zij even helemaal stil. Want een Doitsu Hi Utsuri, die zie je niet zoveel! Het dier is gekweekt door Hiroi en werd door ’t Viske in november 2004 aangekocht.
Kleine, grote successen
Elna-Koi wist het publiek te verrassen met de Adult Champion; een Doitsu Showa van twee jaar oud, van de kweker Ogata. De Baby Champion titel was voor Quality Koi. Een kleine, maar zeer delicate Kohaku kwam voor deze trofee in aanmerking. Taro Kataoka: “hoewel je dat vaker bij Baby Champions ziet, is deze Kohaku eigenlijk ‘af’, en zal het moeilijk zijn om de Koi in deze fantastische conditie te behouden’.
Behalve de grote prijzen waren er ook veel ‘kleinere’ bokalen weg te geven. En sommige deelnemers bleken daarin uit te blinken. Diamond Koi International bijvoorbeeld, die onder de handelaren de meeste prijzen mee naar huis mocht nemen. Johan Gielen liet blijken tevreden te zijn met dit resultaat: “als je in elke size verschillende eerste en tweede prijzen behaald, dan geeft dat aan dat je over de gehele linie sterk bent. En daar liggen voor mij de prioriteiten.” Dat de Japanners niet enkel voor eigen parochie spreken, blijkt wel uit de hoge waardering voor de Eurokoi van A&C Vijvers en Tuinen alsook Spierings Vis. “Sommige Koi zijn voor een kleine tien Euro aangekocht. Dat betekent dus dat je geen miljonair hoeft te zijn om in een koishow successen te kunnen boeken”, aldus een optimistische heer Dogger.
Slotwoord
Al met al was de kreet ‘Strijd der Titanen’ geen loze. Bij het bedenken van deze slogan had de organisatie natuurlijk wel een zeker deelnemersveld voor ogen. Dat de kwaliteit van de koishow echter zó een grote sprong zou nemen, dat had zij niet durven dromen. Daarom wil zij de deelnemers aan de koishow bedanken. Voor hun inzet, voor hun vertrouwen.
Dankzij het fenomeen koishow heeft de koihobby de huidige vormen kunnen aannemen; en elke deelnemer, groot of klein, draagt aan de verdere ontwikkeling bij. Namens het volledige redactieteam en het bestuur van KOI 2000 mag ik de prijswinnaars van harte feliciteren met de behaalde resultaten. Hopelijk mogen wij hen volgend jaar weer van dienst zijn.
De vijfde editie van De Nationale Koi- en Vijverdagen zal plaatsvinden op 8, 9 en 10 juni 2007.
Dit artikel verscheen ook in Koi Wijzer 26, Pond & Garden D-Sign .
Lees ook:
Winnaars 2006
Terugblik 2005
Terugblik 2004
|
Koi en Vijverdagen 
